Niepełnosprawność we wczesnym dzieciństwie. "Świadoma niepełnosprawność" #3
W poprzednim wpisie nawiązywałam do niepełnosprawności w okresie niemowlęctwa. Z wiedzy jaką dostarcza psychologia rozwojowa wynika, iż trwa on do 12. miesiąca życia, następnie rozpoczyna się okres wczesnego dzieciństwa. Z wywiadu przeprowadzonego z moimi rodzicami dowiedziałam się, że jako niemowlę niechętnie raczkowałam, najczęściej siedziałam na kolanach u mamy. Gdy ukończyłam 13 miesięcy zaczęłam chodzić. Najczęściej poruszałam się wzdłuż mebli czy łóżka. Niechętnie wędrowałam po otwartej przestrzeni pokoju. Najbezpieczniej czułam się w towarzystwie mamy i/lub babci. Podobnie jak zdrowe dzieci, ja także chętnie bawiłam się zabawkami, które rozwijały małą motorykę. Interesowałam się także zawartością szafek, szuflad i półek. Wyszukiwałam w nich najczęściej przedmioty o miękkiej i przyjaznej fakturze. Myślę, że może to świadczyć o tym, że już w dzieciństwie kompensowałam sobie wadę wzroku innymi zmysłami, np. dotykiem. Z opowieści mamy wynika, iż chętnie bawiłam się z innymi dziećmi i nawiązywałam z nimi przyjacielskie relacje. Byłam dzieckiem otwartym i ciekawym świata. Jednak wraz z moim rozwojem zmieniała się także świadomość rodziców na temat mojej choroby...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz